Waarom rustige kunst uitnodigt om langer te kijken
In mijn vorige blog onderzocht ik infraroodfotografie en hoe deze vorm van fotografie licht zichtbaar maakt dat buiten het zichtbare spectrum valt. In dit artikel richt ik me op iets anders: hoe infraroodkunst je vertraagt en uitnodigt om echt te kijken.
Een rustige vorm van aandacht
Wanneer je kunst kiest voor je huis of werkplek, voel je je vaak aangetrokken tot beelden die rustig aanvoelen in plaats van luid. Infraroodfotografie werkt precies zo. Het eist geen aandacht op, maar nodigt ertoe uit.
De infraroodfoto van de boom onder een gouden lucht is daar een goed voorbeeld van. Op het eerste gezicht oogt het beeld rustig en vertrouwd. Maar hoe langer je kijkt, hoe duidelijker wordt dat er iets anders aanvoelt. Het licht is ongebruikelijk. De sfeer is verstild. Dat subtiele verschil maakt het beeld blijvend interessant.
Ruimte voor interpretatie
Infraroodkunst legt niets uit. Het laat ruimte.
In plaats van een ruimte te vullen met visuele prikkels, voegt het een rustige aanwezigheid toe.
De boom met de gouden lucht vertelt geen verhaal, maar suggereert er een. Die openheid maakt dat het werk zich vanzelf voegt in verschillende interieurs, van woonruimtes tot werkplekken, zonder te overheersen.
Anders kijken
Wat infraroodfotografie onderscheidt van traditionele landschapsfotografie, is de focus op beleving in plaats van herkenning. Het nodigt uit om opnieuw te kijken en anders te kijken.
Daarom werkt dit beeld zo goed als wandkunst. Het trekt op een zachte manier de aandacht en blijft interessant naarmate je er langer naar kijkt.
Kiezen voor infraroodkunst betekent kiezen voor een beeld dat interessant blijft, en dat uitnodigt om te vertragen, te observeren en je omgeving in een ander licht te ervaren.